 |
 |
|
|
There is inside you Imagine yourself as you would like to be,
And though at times it may seem too |
|
+ نوشته شده در
86/10/19ساعت 23:58 توسط پرنده مهاجر |
|
|
به نام سوگماد عشق پرور مقام متعال نور گستر به نام آنکه ما را آفریده است ز عشقش در وجود ما دمیده است به نام خالق عشق و ترانه که برگردیم با صوتش به خانه به نام آنکه قلبش خانه ماست بهشت رحمت اش کاشانه ماست شکوهی که فزون از شوکت است او که اقیانوس عشق و رحمت است او هیو یک گفتگوی عاشقانه هیو نام خدای مهربان است نشان عشقی از آن بی نشان است هیو نام قدیم و باستانی است و این نام خدا را داستانی است خدا را اسم اعظم کس نداند مگر آنکس هیو پیوسته خواند نباشد از هیو نامی فراتر برای سوگماد عشق پرور هیو یک نام عالمگیر زیباست چه غوغایی که در این واژه برپاست هیو آواز عشق سوگماد است دل عاشق از این آواز شاد است هیو موجی که دل را می گشاید ز اقیانوس عشق و رحمت آید تجلی می کند در هر صدایی هیو این جلوه عشق الهی فراسوی همه اصوات هستی ست شعف آور نوایی پر ز مستی ست هیو جاری در آواز قناری است هیو در بانگ باران بهاری است در آواز زلال آبشاران ترنم های باد و ساز باران گهی در وزوز یک فوج زنبور رسا و دلگشا آید از آن دور گهی هم در خروش موج دریاست همیشه هر کجا این صوت با ماست در آن دم که صدای رعد پیچد به گوش دره تا از خواب خیزد تجلی می کند صوت خداوند در آن رعد و شکوه بی همانند هیو چون رنگ گلهای بهاری ست هیو در هر چه زیباست جاری ست صدای سوگماد است این ترانه که با آن باز می گردی به خانه گهی پیچد در آوای فلوتی گهی در نغمه های ریز سوتی گهی در شاخه ها پیچد صدایش فتد از شوق هر برگی به پایش هیو در هر صدایی هست پنهان فقط باید شوی تنظیم با آن به یک سو زن یکایک هر صدا را دهی تشخیص تا صوت خدا را گهی در گریه عاشق هویدا گهی در خنده ها شادی افزا گهی در شر شر آرام یک نهر گهی در ازدحام کوچه و شهر گهی در صوت یخچال و سماور و گاهی در صدای چیز دیگر به گوشت آید این آواز هر جا همه هستی از این آواز بر جا هیو چون ریسمانی بسته بر هم همه ذرات هستی را دمادم هیو پیوند پنهان خداوند همه هستی از این پیوند خرسند هیو صوت اک است و زندگی ساز دهد روح تو را تا عشق پرواز هیو عشق خدای مهربان است شفابخش دل و آرام جان است هیو از ارتعاشات خدایی است بلند آواترین بانگ خدایی است حیات کس از ان آوا جدا نیست کسی بیرون ز اقلیم خدا نیست همه عاشق به این آوای یزدان ز حیوان و گیاه و نوع انسان هیو یک راز دیرین و قدیمی است اگر چه آشنایی بس صمیمی است هیو یک نغمه پر رمز و راز است هیو را قصه ای دور و دراز است همیشه در پس ابهام بوده است سری هارولد رمزش را گشوده است بداده هدیه این نعمت جهان را گشوده راه اقلیم نهان را کلیدی داده تا با آن گشایی در اقلیم پنهان خدایی هیو گفتن کلید گنج یار است تو را این ذکر اینک آشکار است هیو ورد زبان هر خداجو ز استادان اک تا اهل یاهو هیو اکیسر تطهیر است و پاکی هیو نور است و راه تابناکی صفابخش دل و آرام جان است هیو یک ارمغان از آسمان است به اقلیم بهشتت می رساند از این زندان خاکت می رهاند کند آگاهت از پیچ و خم راه عبورت می دهد از هر گذرگاه بتاباند به روحت نور ادراک ز خاکت می برد تا اوج افلاک هیو چون نردبان بام عشق است هیو در بزم عرفان جام عشق است هیو تابد به ادراکت چو خورشید کند روشن دلت، وسعت دهد دید نخستت خودشناسی آرد این ذکر برد سوی خدا زان پس تو را فکر ز اسرار الهی سازد آگاه شوی همکار او آخر در این راه بتابد بر تو گر انوار ادراک بتابانی تو هم پرتو به افلاک هیو یک شاهراه مستقیم است هیو راهی به قلب آن قدیم است تو را ذکر هیو پیوسته باید که تا روح خدا در جلوه آید هیو چون معبد عشق خدایی ست هیو آواز باغ آشنایی است هیو خالص ترین نوع دعاهاست نه خواهش، شور عشق در آن هویداست هیو راه رهایی راه نور است هیو دانایی و رمز شعور است پلی بین تو و اقلیم عشق است کلید اصلی تفهیم عشق است تو با ذکر هیو آباد گردی ز نفسانیتت آزاد گردی هیو روحت کند از نور سرشار زداید از وجودت گرد و زنگار تو را از خشم و شهوت می رهاند به اوج آسمانت می رساند ز نفرت پاک می سازد وجودت نشاند عشق را در تار و پودت کند دلبسته ات بر ذات یزدان و از وابستگی ها روی گردان طمع را می دهد از تو فراری که تا ایثار را جایش گذاری هماهنگت کند با ساز هستی رهایت می کند از خودپرستی نجاتت می دهد از نفس مکار کند نور خدا در تو پدیدار هیو گفتن همان تمرین عشق است ستایش کردن و تحسین عشق است هیو یک کهکشان اسرار و راز است نیایش کردن و سوز و گداز است هیو گنجینه ای از نور و صوت است هیو آزادی و شوق و سرور است هیو روشن کند غمخانه دل هیو آسان کند هر گونه مشکل هیو صیقل دهد روح چلا را نشانش می دهد راه خدا را هیو یک گفتگوی عاشقانه است هیو زیباتر از روح ترانه است هیو زیباتر از هر چه که بینی فراتر از مفاهیم زمینی لطیفت می کند چون روح شبنم و خوشبو چون تنفس های مریم رح بخش همچو دشت نسترن ها مصفا همچو آواز چمن ها هیو عشق است و عشق آواز افلاک دمادم جاری از افلاک تا خاک همه هستی تجلی گاه عشق است ره نیکی نمودن راه عشق است نکویی کن به هر کس تا توانی هر آنچه می دهی آن را ستانی فقط عشق و نکوکاری تو را بس بهشت خود منه در دوزخ کس به جام زندگانی روشنی ریز که گردد از وجودت نور لبریز تمرکز کن به عشق و مهربانی که سوی خود محبت را کشانی ببخشا تا که خود بخشوده گردی ز بغض و کینه ها آسوده گردی نگو جز خوبی مردم به هر حال که تا گویند حسنت را به اقوال ز مردم یاد کن با حسن گفتار که حسن خویش را سازی پدیدار مکن زشت و مشو مجرای شیطان ز خود انوار یزدانی بتابان کلام از ارمغان های خدایی ست برای نشر عشق و آشنایی است بماند این کتابت جاودانه منه جز نام نیک از خود نشانه اثر های نکو از خویش بگذار کلام عشق دائم بر زبان آر کلامت چون کتابی ماندگار است خوشاگر از تو نیکی یادگار است مجو در دیگران غیر از نکویی مبادا جز ز خوبی شان بگویی نگو آنگه نخاهی با تو گویند مجو آنچه نخاهی در تو جویند اگر هرگز نگویی از کسی بد به پچ پچ حاجتت هرگز نیفتد به خود زین پس نگاه دیگری کن نگاهت را نگاه بهتری کن بشو دست از تفکر های زائد ستایی تا کی آن کهنه عقاید؟ تعصب عینک تاریک جهل است اگر برداری اش دید تو سهل است اگر بر خود نگاهی نیک داری توانی حسن مردم را شماری مکن بر خود نگاهی از چشم پستی همین گونه که هستی خوب هستی بجو در خود ز خوبی ها نشانه بزن لبخند هر دم بی بهانه کمی اندیشه کن در آنچه داری که شکر جمله را بر جای آری گر اندیشی به امکانات موجود بدانی قدر نعمت های معبود به امکانات دیگر دست یابی به روی خود گشایی تازه بابی بسی نعمت شود سوی تو جاری اگر شکر یکی نعمت گذاری کند رحمت به قلبی آشیانه که در آن حق شناسی کرده خانه جهانت از تفکر شکل گیرد برونت از درون نشأت پذیرد مکن کس سرزنش در هیچ کاری کنی برداشت جو گر جو بکاری درو هر حاصلی اکنون نمایی خود آن را کشته ای دیروز جایی خودت مسئول رنج خویش هستی به دست خویش پای خویش بستی نیابی ره به سوی آسمان ها طناب کارمایت بسته تا پا چو خورشید درخشان رخ گشاید بکن آنچه که از دستت برآید که در تاریک شب هنگام طوفان بیاسایی و کارت باشد آسان تو خود مسئول بخت خویش هستی ندارد جز خودت در بخت دستی جهان چون آزمایشگاه معناست مجال رشد در هر کار و هر جاست بدان هر لحظه را چون فرصتی ناب تمام لحظه ها را نیک دریاب اگر باشی ز دیروزت نکوتر و فردا باشی از امروز بهتر ز رشد معنوی آگاه گردی چلای ساعی این راه گردی شکوفا کن گل عمر گرامی چرا چون کبک غافل می خرامی؟ مراقب باش بر فکری که داری سخن هایی که دائم بر لب آری دهانت را معطر کن همیشه بکن ذکر هیو پوسته پیشه مرو جز راه عشق و مهربانی که قدر لحظه هایت را بدانی تو گر این راه را در پیش گیری هدایای خدا را می پذیری هدایای خدا انوار عشق است نمایان کردن اسرار عشق است توانی عشق را هر جا ببینی در این اعمال معمول زمینی تو را با جمله عالم مهر باید محبت را محبت می فزاید چو خدمت می کنی یک بینوا را تجلی می دهی عشق خدا را اگر خدمت کنی بی انتظاری شکوه عشق را در جلوه آری نوازش گر کنی روح کلاغی ز خار تشنه گیری گر سراغی نشانی گر عطش های شقایق نشینی پای حرف یاس عاشق نهال عشق را هر جا بکاری به حیوان هم محبت عرضه داری تجلی داده ای عشق خداوند سرت بر آسمان ساید چو الوند ز هر عشقی وجودت می برد سود که هر عشقی ز عشق اوست موجود ببوسی گر ز مهرت کودکی را کند عشق الهی جلوه آن را بداری گر تو پاس عشق مادر سپاس از دل بگویی مهر همسر محبت با پدر، خواهر، برادر و تکریم همه ارواح دیگر همه از شیوه های مهربانی است به عاشق بودنت واضح نشانی ست ز حیوان و گیاه و نوع انسان همه روح اند و محبوبان یزدان همه روح اند و خود هم روح هستی چه جای کبر و جای خودپرستی؟ سپاس نعمت یزدان به جا آر کسی از مهر خود محروم مگذار خدا عشق است او را جستجو کن دلت را در زلالش شست و شو کن خدا عشق است و عاشق هم خداجو چه غیر از عشق دارد شوکت او؟ عبادت جز طریق عاشقی نیست رهی بهتر ز راه عاشقی چیست؟ تو روحی جسم چون کفش و لباسی تو باقی او شود کهنه پلاسی تو می مانی چو از روح خدایی تو یک ذره از آن بی منتهایی تو روحی و خدا هم عاشق روح اگر موری، سلیمانی، اگر نوح تو را از روح خود او آفریده است ز خصلت های خود در تو دمیده است برو دراب خویش برترت را مکن در برف غفلت ها سرت را بجو اوج و هوای قله ها کن نگاهت با فراخی آشنا کن عقاب آسا چو روح باد و باران بزن دم در هوای کوهساران خدایی شو دمادم بیش از این پیش که آگه گردی از ماهیت خویش صفات ایزدی را کن پدیدار گه آگه گردی از معنای آکشار کلید خودشناسی اصل عشق است شکوفایی روح از فصل عشق است مرو در زندگانی جز ره عشق مزن بر هیچ در چون درگه عشق برو در نهر عشق و شست و شو کن صفت های خدایی جست و جو کن وجودت پاک کن از جرم و زنگار خصال ایزدی را کن پدیدار خدا عشق و جاری در حیات است حیات از عشق هست و در ثبات است همه افلاک می گردند با عشق به هم بسته همه ذرات را عشق اتم ها در مدار عشق گردند تمام کائنات از عشق چرخند توانِ عشق از هر چی برتر شود غالب به هر نیروی دیگر توان عشق مافوق گمان است فزون از درک ما و واژگان است توان عشق نیروی حیات است توان خالق این کائنات است دو وجه عشق و قدرت را سوا کن رهت را از ره قدرت جدا کن که گیرد قدرت اما عشق بخشد ببخش تا عشق در روحت درخشد به وجه عشق رو کن در وجودت تو روحی، عشق خالق کرده بودت اگر عاشق نه ای چون سنگ هستی نداری بهره ای از شوق هستی درخت عشق دائم می دهد بر نشین در سایه اش زان بهره ها بر بجو مهر و محبت را بیاموز چراغ دل به نور عشق افروز محبت هدیه ای از سوگماد است از این نعمت دلت پیوسته شاد است محبت های او هر جا هویداست برای حق شناسان خوب پیداست گهی در سایه یک بید پیر است و گاهی در نسیمی دلپذیر است گهی در عطر شاد یاسمن ها گهی در سفره سبز چمن ها گهی در طعم نانی با پنیر است گهی در لذت یک جرعه شیر است محبت های یزدان بینهایت نیاید در روایت این حکایت کلام آخر و اول همان عشق نشان سوگماد بی نشان عشق باشد که اراده خداوند جاری گردد رضا سلیمی منش |
|
+ نوشته شده در
86/10/18ساعت 21:18 توسط پرنده مهاجر |
|
 |
|
+ نوشته شده در
86/10/18ساعت 21:14 توسط پرنده مهاجر |
|
|
به کدام مذهب هستید به کدام ملت هستید که کشند عاشقی را که تو عاشقم چرایی
|
|
+ نوشته شده در
86/10/13ساعت 12:7 توسط پرنده مهاجر |
|
|
+ نوشته شده در
86/10/04ساعت 16:35 توسط پرنده مهاجر |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
خداوند جهان هاي تحتاني را آفريد وكل را بر آن مسلّط نمود. در عوض به هر روح فرصتي داد تا متكامل شود و خارج از اين جهان ها متعالي گردد و با كمك ماهانتا مجدّداًً به سوگماد برسد و همكاري براي خدا شود.
|
|
RSS
|